عقيده را شجاعانه اظهار داشت و لوازم آن را هر چه هست تحمّل نمود ( برنامهء امام حسين ( ع ) و يارانش در كربلا يكى از مصداق‌هاى روشن اين مطلب است ) . از آن جا كه انبيا در موضعى بودند كه اگر كتمان عقيده مىكردند به رسالت آنها لطمه وارد مىشد موظّف بودند تقيّه را ترك كنند . ذكر اين نكته نيز لازم است كه اين تقيّه نه منحصر به شيعه است و نه منحصر به مسلمانان ، بلكه يكى از اصول اساسى عقلاست كه هر جا اظهار عقيده باعث به هدر رفتن نيروها بدون هيچ گونه فايده باشد از آن خوددارى مىكند . « 1 »

--> ( 1 ) شرح بيشتر در بارهء تقيّه و تقسيم آن به احكام خمسه ( واجب و حرام و مستحب و مكروه و مباح ) و آيات و روايات مربوط به آن را در كتاب القواعد الفقهيّه ، جلد 1 ، صفحهء 383 - قاعدة التقية - مطالعه فرماييد .